Fireplace and hot cocoa reads

My Dakar 2017 Mission

During the coming Dakar Rally 2017, the full emotion and adventure of my mission as a "Charly Team Member" will be published on this "blog".

 

Trying to share the inner connection with the biggest offroad adventure with you.

 

Stay tuned, as from December 27th, adventure of the Dakar will be bought into your room....

 

If you do not want to wait that long, have a nice read on the other adventure of Dakar, our participation in the 2016 edition....

Team Control Horaire Arrivee Dakar 2015


De jongensdroom

 

Ik was een jaar of 12 denk ik. Misschien zelfs nog wat jonger. Toen ik voor het eerst een grote groep auto's en motoren door de woestijn zag rijden. "Dat wil ik later ook doen!", riep ik met een enthousiast piepstemmetje. "Ja, tuurlijk, das helemaal goed jongen", verzuchte mijn moeder met een glimlach. "Eet eerst maar gewoon je bloemkool en aardappelen op".

 

Dik 25 jaar later stap ik om 9.15 lokale tijd uit het vliegtuig op Buenos Aires Airport. Het is realiteit, ik ga mee doen met de Dakar rally!

 

Met iets minder groteskheid dan mezelf vroeger ingebeeld komen we een dik uur later aan bij de haven waar alle deelnemers hun voertuigen op moeten halen. De rij is groot, het is 38graden, klam en er is nauwelijks schaduw. Na bijna 3 uur wachten, rijden onze assistentietruck met onze auto op de aanhanger en onze persauto door de douane heen. Of nou ja, de truck rijdt, de persauto komt met horten en stoten langzaam vooruit.

 

Daar blijkt de accu nagenoeg leeg van te zijn. En met een computergestuurde motor en automaat wil dat niet echt. Reserve-accu uiteraard wel bij ons, maar die ligt onder in de achterbak, waar het roofrack met skibox op ligt. En die moet er dus eerst uit, via de achterklep. Die dan weer electronisch open gedaan moet worden....

 

De details zal ik iedereen besparen, maar ongeveer 2,5 uur verder, geholpen door vele locals en de Policia, staat de persauto op onze trailer en rij ik samen met Eelco in onze rallyauto de 90km asfalt naar het eerste Bivak, aan de rand van Buenos Aires. De heren van de Pers als een soort Bassie en Adriaan in de auto die op de trailer staat, vrolijk achter de vrachtwagen aan.

 

Het grote avontuur is begonnen...

 

 

Aankomst

Om 3.53 word ik met een kleine schok wakker. Het is bijna 8 uur. In Nederland. Timelaps... Ik draai me om en slaap nog lekker 3 uur verder.

 

Fris en fruitig ontbeten, in de taxi, op naar een warm Tecnopolis. Het is een dag van kleine voorbereidingen, lijstjes maken en checken en de laatste stickers erbij plakken.

 

Waar gisteren de Touareg voor oponthoud zorgde, is het vandaag de Ginaf servicetruck die aandacht nodig heeft. Een probleem wat in Nederland net niet meer verholpen kon worden, lost ons technische team hier in het snikhete Argentinie met de hulp van het Ginaf Rallyservice gelukkig op.

 

"Hola Brando!", hoor ik in de middag. Het is Tincho, een van mijn collega's van vorig jaar. Leuk om die gasten weer te zien! Dit jaar als het goed is weer 14 keer...

 

Wij kunnen niet heel veel meer doen na het stickeren, Eelco en ik lopen dus maar een lekker rondje over het bivak. Her en der wat bekenden, handjes schudden een praatje pot met diverse teams zoals Schoones, Dakarspeed en Tim en Tom Coronel. Bij hun wordt er nog druk gesleuteld aan de buggies, het team straalt echter wel een mooie rust uit. Alles lijkt onder controle.

 

Morgen de dag van het Buschmecanic-testen. Diverse mogelijke problemen van onderweg nog een keer nalopen en deels uitvoeren. Beter hier nog een keer geleerd dan straks op de etappe gestrand...

 

Eenmaal weer in de stad staat ons inmiddels vaste tafeltje al weer klaar. De mannen hebben hun biertje weer verdiend.


 

Lekker blijven plakken...

 

Er wordt veel geplakt vandaag. 's Ochtends vroeg loopt de temperatuur al snel op, tegen de middag wordt de 36graden bereikt. Shirtjes plakken, korte broeken plakken, alles plakt.

 

En ik plak lekker door. Aan stickers nooit genoeg, dus her en der komen er nog een paar bij. Met name natuurlijk op onze rally-auto, maar ook de Touareg en servicetruck worden voorzien van extra branding. Eergister heeft Mike nog de Argentijnse Makro als sponsor weten te strikken en ook die krijgen een mooie plek op de voertuigen.

 

De finishing touch geef ik in de middag aan de helmen en dan ben ik wel even uitgeplakt.

Hoewel, ook diverse andere Nederlandse Dakargangers blijven nog even bij ons tentje plakken. Gezellig praatje, laatste nieuwtjes en mekaar helpen als het kan, zoals we vanmiddag met Frans Verhoeven nog hebben kunnen doen. Altijd goed.

 

Vanavond blijven we vast ook nog wel even plakken in "ons" restaurantje. Samen met Schoones Dakar gaan we met 14 man sterk uitgebreid eten en ongetwijfeld een hele gezellige avond tegemoed.

 

Plakkend van de Champagne toasten op het volgend jaar, op Le Dakar 2016!

 


Check de check!

 

D-1, de administratieve en technische keuringen. Na 3 dagen van wachten, plakken en de laatste dingen in orde maken is vandaag tijd voor stempeltjes verzamelen.

 

Om 15.45 mogen wij onze opwachting maken.

22 Hokjes aflopen, ieder met een eigen stempeltje om iets te checken. Medische fegevens, auto papieren, telefoonnummers, veiligheidssystemen, etc etc. Het is net de elfstedentocht, zoveel stempels als je moet halen!

 

Bij een aantal van de posten staan collega's van mij van vorig jaar. Het is een mooi weerzien en zonder uitzondering vinden ze het prachtig dat ik nu "aan de andere kant van de finish" zal staan.

 

En dan, 22 checks verder gaat de laatste sticker erop, de laatste stempel in ons boekje. We zijn er klaar voor, morgen om een uur of 13.00 zal voor ons de Dakar 2016 van start gaan!

 

 

Etappe 0, de etappe die niet werd...

 

Het is eindelijk zo ver. Na 25 jaar dromen rij ik vandaag mijn eerste Dakar etappe!

Het lange wachten vanochtend wordt ruimschoots beloond door het uitzinnige publiek. Als we eenmaal naar het Parque Fermee lopen, waan ik me in een soort western film. Met onze overals al aan, de helm in de hand lopen we door een enthousiaste menigte.

Handtekeningen, fotos, selfies, alles gebeurd. Prachtig om mee te maken!

 

Eenmaal in de auto is de weg naar het podium kort maar super om te rijden. Er wordt luid geschreeuwd, gejoeld en geklapt als we op het podium uit de auto stappen en onze namen door de speakers schalken. Kippevel!

 

Ook de verbinding naar de start van de special is druk met mensen. Gewoon ruim 120km lang staan er groepen mensen langs de (snel)weg. Zwaaien, vlaggen, klappen, het is top!

Maar dan...

 

Eenmaal bij de start van de specials zien we al snel auto's staan die al een tijd geleden hadden moeten starten op de proef. Op aanwijzing van de crew parkeren we onze auto in de rij. En even later wordt het duidelijk, de Proloog is wegens een ongeluk geannuleerd. Omkeren, grote weg weer nemen en op naar het bivak in Rosario.

 

Etappe 0 werd m niet,

Etappe 1 zal de eer gaan krijgen mijn eerste te worden...

 

 

El Nino gooit roet in het eten. Of beter gezegd, teveel water in de rivieren.

 

etappe 1 is, na het stilleggen van de Proloog, helaas ook geannuleerd.

Onderweg van Rosario naar Villa Maria, een verbinding van dik 300km kwam het met regelmaat met bakken uit de lucht. Halverwege rijden we in en regelrechte wolkbreuk en moet de snelheid terug naar max 50kmpu.

 

Ook merken we dat onze auto helaas niet helemaal waterdicht is: dikke druppels komen her en der door het polyesterdak naar beneden, de ramen zijn volledig beslagen. Het gaat zo hard dat ons ventilatiesysteem het niet bij kan houden. Maar dat blijkt vlak bij de start van de special eigenlijk nog maar het kleinste "jammere punt van de dag".

 

Bij aankomst bij het startpunt krijgen we een nieuw roadbook door het raampje aangereikt. Een verdere verbindingsroute naar het eerste Checkpoint van de eigenlijke race. "En daar start dan de race?", vraag ik aan de Dakarcrew. "We don't know", is het enige antwoord dat ik krijg.

 

Als ik de nieuwe briefing verderop goed bekijk zie ik het al. Bij het desbetreffende CP1 moeten we de rechtstreekse weg naar het Bivak gaan volgen. Geen race... Even later zien we ook wel waarom. In de beoogde special zaten een stuk of 15 doorwadingen, kleine rivierdoorkruisingen. Maar de riviertjes die we in de verdere verbinding zien zijn allemaal veranderd in flink kolkende modderstromen. Onmogelijk om daar door heen te komen.

 

De Dakar heeft deze etappe moeten zwichten voor de natuur. Aan de positieve kant, we staan na 2 etappes op slechts 2.33 min van de huidige nummer 1


 

Een kleine dag voor de mensheid, een grote voor mij: mijn allereerste Dakar-etappe is voltooid!

 

Vanochtend was spannend. Het miezerde sinds vanacht in het bivak, maar er was geen nieuws. Bij het ontbijt is de spanning van ieders gezicht af te lezen. Gaat de Dakar nu dan echt van start?

 

En ja, na ons 85km verbinding door de mensen-massa's heen gereden te hebben, geeft Eelco om 12.:05.15 voor het eerst echt gas zodra de onze countdown bij de start is gegeven en is onze Dakar nu echt begonnen!

 

Een prachtige 377km ligt voor ons. Snelle paden, bergweggetjes, stenen, gravel en diverse rivierdoorwadingen worden overwonnen. We halen een 10-15tal mede-competitors in. Soms omdat ze aan de kant met panne staan, soms ook omdat we gewoon sneller zijn.

Maar ook wij moeten in twee auto's die na ons zijn gestart onze meerdere erkennen. Het geeft niet, iedereen rijdt zijn eigen Dakar. Waar we wel blij mee zijn is dat we de Kamaz en De Rooy net voor zijn kunnen blijven. Je wilt niet door hun van de weg worden gereden en vervolgens in hun stof moeten happen.

 

Na 377km, gereden in 5 uur en 9 minuten gaan we door de finish. Mijn collega's van vorig jaar zijn er bijna allemaal, het is een fijn weerszien. Chef Nico plakt zelf de timings-sticker op onze tijdscard, een mooi gebaar!

 

De eerste etappe zit er op. Nou ja, de special dan. Nu nog 313km naar het bivak, eta 21.30. En dan, op naar de volgende etappe. Roadbook vanavond nog voorbereiden, kort slapen en morgen de stage naar Juyuy!


 

To be stuck or not to be stuck

 

Robby Gorden komt gisteravond bij de bivak entree naar ons toe. "Why is your car still so clean?? I got stuck in the mud completely!", vraagt hij verbaasd aan me. "What can I say, maybe we have better driving skills or a better navigator", antwoord ik lachend. "I bet you do, hahaha!, zegt hij met een grote grijns. We de schudden mekaar de hand hij loopt lachend weer terug.

 

Het leven van een Dakarrijder is soms net als dat van een filmster. Je ontmoet allemaal bekende mensen en die doen dan gewoon alsof je een van hun bent! Of al die mensen langs de kant van de weg, niet normaal. Een groot lint van juichende en klappende mensen. Handtekeningen moet je geven bij het tanksstation, iedereen wil met je op de foto. En ik heb nog nooit zoveel handkusjes toegezwaaid gekregen van mooie en soms wat minder mooie dames.

Een andere "Bekende Dakardeelnemer" die ons vlak voor de finish nog probeert in te halen, wat overigens niet gelukt is, is Tim Coronel. Lachend komt hij nog even naar ons toegereden als we stil staan na de finish. "Je wilde me er niet voorbij laten he", lacht hij Eelco toe. "Oh jawel hoor, maar het lukte je gewoon niet om er voorbij te komen!", lacht hij terug.

 

Het kenmerkt de sfeer onderling. Iedereen rijdt zijn eigen Dakar en respecteerd elkaar op een leuke manier. Mooi om daar onderdeel van te zijn!

 

Regen was vandaag een belangrijke speler tijdens de etappe. Prachtige bergpaden, veelal met kleine en grotere modderstroompjes er over heen. Het is glad, heel glad. En het is net alsof je door de jungle rijdt, zulke mooie door groen omrande bergwegen, prachtig!

 

Zodra we aankomen in het bivak wordt de kraan echter pas goed opengezet. Een flinke wolkbreuk met onweer zet in no-time het hele bivak blank. En niet even 15 minuten. Het blijft dik anderhalf uur heel hard regenen. Dit beloofd wat voor de stage van morgen, gehouden in de bergen hier in de buurt...


 

Shaken...

 

Etappe 4, de eerste van de dubbele-marathon etappe is een pittige geweest. 429km op een gemiddelde hoogte van zo'n 3500 meter hakt er in.

 

Ik wist niet dat Argentinie zoveel stenen had. Niet normaal. Als je naar de vele grote en hoge bergen kijkt, snap je niet dat er al zoveel stenen van afgekomen zijn en op onze wegen liggen. Het is dan ook flink schudden en klappen in de auto.

 

Maar die houdt zich perfect. Onderweg komen we diverse andere auto's tegen met pannen. Peter Merceij heeft een gebroken voorwielophanging, Annie Seel en Bert Heskes worden van km 124 al gesleept. Het wordt ons gelukkig bespaard.

 

Op 80km voor de finish zien we een andere auto stilstaan, de coureur gebaart ons te stoppen. Of we hem naar de finish willen slepen. We besluiten het niet te doen. Hoe hard het ook klinkt, we zouden onze eigen Dakar ermee in gevaar brengen. Verderop wordt onze gedachte bevestigd. We krijgen paden voorgeschoteld die zonder sleep erachter al zeer lastig te bedwingen zijn. Dakar is keuzes maken en, indien geen noodsituatie, veelal voor jezelf kiezen.

 

5 Uur lang rijden we in totaal op snelheid over smalle zandwegen en kronkeligge bergpaden. Dwars door rivierbeddingen waar soms geen en soms wel water in staat. En overal weer juichende mensen! Eenmaal in het bivak zijn we zonder assistentie, die zijn al naar Bolivia vertrokken vanochtend. Het is "Parque Fermee", wat inhoudt dat er vanavond niet aan de auto's gewerkt mag worden. Morgenochtend gewoon weer starten zoals we hem hebben achtergelaten. In ons geval een "beetje" vies, maar voor de rest gelukkig helemaal ok.

 

De hoogte heeft zijn prijs merken we, rond half tien zoeken we dan ook ons tentje op, slaapzakje in en knorren maar.


 

Buschmechanics 1.0

 

Deel 2 van de Marathon-etappe was wederom pittig. Een eerste 300km verbindingsroute bracht ons naar de grens met Bolivia. En als ze in Argentinie al enthousiast waren, in Bolivia zijn ze helemaal Dakargek!

 

Rijen dik staan ze in de afgezette straten van de dorpjes waar we doorheen komen. Bij de grensovergang is een klein leger aan politie en militairen op de been om de fans op afstand te houden. En tijdens het wachten bij de startplek ben ik wel met 300 verschillende personen op de foto gegaan. Zelfs babies krijg je in je handen gedrukt zodat moeder hun kind in Dakarstijl kan vastleggen. Wat een prachtige gekte!

 

Ook langs de lange etappe staan bijna overal wel mensen. We rijden door rivierebeddingen, doorkruisen met veel geweld en opspattend water vele stroompjes. En vooral op die plekken staan de fans ons toe te juichen.

 

Na de passage op maar liefst 4800m hoogte is het nog zo'n 80km naar de finish. Die hoogte heeft impact. Ik merk dat ik trager ben, niet zo scherp. En Eelco geeft ook aan dat hij er last van heeft. Beide zien we dan ook een flink gat op de piste te laat. Met een snelheid van rond de 90kmpu klappen we er overheen, maar het eist z'n tol, de auto stuurt niet meer...

 

Eenmaal stilstaand worden we direct omringd door locals die met ons op de foto willen. Maar daar hebben we even geen behoefte aan. In vriendelijk Spaans verzoek ik iedereen ons wat ruimte te geven en twee militairen zorgen er voor dat iedereen op afstand blijft.

 

 

Ik duik onder de auto. Stuurstang rechts gebroken. Die hebben we gelukkig bij ons. Na flink prutsen, we hebben niet helemaal het juiste gereedschap bij ons, lukt het me toch om de gebroken stang los te krijgen. De nieuwe zit er snel weer onder en met een totaal oponthoud van 45 minuten vervolgen we weer onze weg. Best een beetje trots op onszelf dat we dit hebben kunnen fixxen.

 

De finish volgt snel, de verbinding naar Uyuni is kort en daar staat alle Dakardeelnemers een helden-ontvangst te wachten! We rijden een hele parade door het stadje om uiteindelijk zelfs over een groot podium heen te rijden waar we worden voorgesteld aan het uitzinnige publiek. Geweldig, Bolivia, jullie zijn top!


 

De eerste beproeving

 

Vandaag was voor het eerst echt zwaar. Hoewel ik dat van gister ook dacht, ging er vandaag dus weer een schepje bovenop. Een flinke schep eigenlijk, met ruim 540km special op m'n roadbook.

 

Deze special werd gekenmerkt door heel veel stof en heel veel heen en weer klappen en schudden. Weinig lange rechte paden zoals eerder, maar bijna alles kort en bochtig. Met veel "gevaar" punten, de plekken met een flinke kuil, greppel, ravijn direct naast of op de route. Mijn taak om Eelco daar om heen te leiden.

 

Ruim 7,5 uur opperste concentratie, 1 foutje kan einde Dakar betekenen, iets wat we helaas onderweg een paar keer hebben gezien. 2 Auto's total-loss en die van Ten Brinke uitgebrand langs de kant van de weg. 2 Verlaten en zwaar gehavende motoren zien we staan, verder op de route zien we een quad op z'n kop liggen, de wielen in een stand die al aangeven dat ook deze afgeschreven is. Het zijn stille getuigen van de risico's van Dakar.

 

Ik ben dan ook blij dat Eelco volledig met z'n verstand rijdt. Tuurlijk, ook wij gaan hard. Dat moet ook, anders ga je het simpelweg niet halen. Maar we rijden beheerst, nemen geen risico's met gevaarlijke situaties en hebben duidelijk ons doel voor ogen: het finish-podium van Rosario.

 

Morgen weer terug naar Argentijnse bodem. En als we ook die etappe gehaald hebben, kunnen we genieten van een zeer welkome rustdag.

 

Op naar deel 2...


 

On top of the clouds, on the bottom of the mountains.

 

De wekker ging weer vroeg vandaag. Om 6 uur, zodat ik nog voor het ontbijt mijn roadbook kan voorbereiden. Gisteren te moe voor, het is toch een dik uur kleuren.

 

Na het intensieve rondje Salar de Uyuni van gisteren, vertrekt de karavaan vandaag weer naar Argentinie, naar Salta om precies te zijn.

 

Twee etappes van bij elkaar 350km en gescheiden door een "neutralisatie" van 125km, aangevuld met nog eens 320km verbinding zal ons daar brengen.

 

Maar het gaat niet zonder slag of stoot. Waar ik eergister last had van de hoogte, is het vandaag Eelco die zich er stevig beroerd door voelt. Niet gek, met een passage van weer bijna 4800 meter hoog. Ik merk het aan zijn rijstijl. Zeer behouden, soms zelfs eigenlijk langzaam. Maar terecht, want zonder goed reactie-vermogen moet je niet snel willen rijden. Het is prima dus. Het geeft mij wat meer tijd om te genieten van het prachtige uitzicht van de immense bergketens hier. Onder ons af en toe een prachtig wolkendek in de valleien, schitterend!

 

Bij de afdaling gaat het al snel beter met Eelco. Wat extra dextro-suiker er ook in en even later rijden we weer op een lekker tempo over de bergwegen. Smal, geheel onverhard met stenen, kuilen en afgebroken binnenbochten. Nat van de versgevallen sneeuw zijn ze extra verraderlijk. Bij een van de bochten naar links gaan we te hard / reageren we te laat. Eelco remt nog uit volle macht en houd de auto met een flink ruk aan het stuur nog net op het pad. Door de snelheid zijn we volledig dwars komen te schuiven, de rechterwielen krijgen grip en voor we het door hebben ligt de auto op de rechterzijde.

 

Direct beseffend in welke situatie we zijn, namelijk een auto midden op de weg na een blinde bocht in een volle rally, klim ik over Eelco heen om de bovendeur te openen en op de auto te klimmen. Het lukt snel, gelukkig komen er een 10-tal locals al op ons afgerend om te helpen en gaan er een paar het aankomende rallygeweld op de situatie wijzen.

 

Beide uit de wagen geklommen stopt de eerstvolgende auto gelukkig. Met een sleepkabel aan onze linkeras trekt hij de auto zonder moeite maar met een flinke bons weer op 4 wielen. Er ligt een flinke plas olie onder, maar we moeten de auto zo snel mogelijk daar wegkrijgen, de trucks zijn in aantocht.

 

De auto hangt nog half over de rand van de weg, een 45graden helling loopt naar onderen. Een klein duwtje van mij, met Eelco achter het stuur laat de auto gecontroleerd over de met stenen bezaaide helling verder achteruit naar beneden rijden. Eelco zet de auto 50 meter verder en als ik snel maar behoedzaam naar beneden loop komt de eerste truck de bocht omzetten. En hij haalt hem net, met 1 achterwiel ook over de rand, een grote stofwolk achterlatend. Lekker bochtje...

 

Afgezien van een kapotte spiegel, wat gescheurd plastic en een klemmende deur, mankeert de auto zo op het eerste gezicht niets ernstigs. De olie is wel een probleem. Zelf hebben we een liter bij ons, we krijgen nog een half litertje van een paar locals maar ook hiermee is het minimumstreepje van de pijlstok echter nog niet in zicht. Het zal niet anders zijn, we moeten door...

 

We bedanken onze locale vrienden zeer hartelijk met alle koekjes die we nog in de auto hebben en stappen in. Ik kijk nog even van onder de 50 meter berg omhoog waar de eigenlijke route loopt. De motor start zonder probleem en de olietemperatuur en -druk goed in de gaten houdend vervolgen we onze weg. Via een klein weggetje komen we weer op de route. Nog 50km etappe en 125km "neutralisatie" tot aan een tankstaton zie ik in het roadbook.

 

Opgelucht zijn we als we na 2 uur het YPF Tankstation oprijden. Er gaat maar liefst 6 liter verse olie in voordat de pijlstok weer op normaal staat. We hebben mazzel gehad...

 

 

De onzichtbare helden

 

Het is rustdag in Dakarland. Gisteravond reden we om 23.30 het bivak in, onze assistentietruck was er na een rit van 21 uur gelukkig net een uurtje eerder al.

Sommige assistentieteams zijn echter pas vanochtend binnengekomen, een essentiele brug in de route was afgezet wegens overstromingen en ging vannacht om 3.30 pas weer open. De rustdag komt voor hun dan ook, net als voor ons, als geroepen.

 

Hoewel rustdag? Het is niet het juiste woord. Sleuteldag is een betere benaming, want dat is wat er op deze dag gebeurd. Motoren, quads, auto's en trucks worden binneste-buiten gekeerd. Alles wordt uitgebreid nagelopen, veel wordt prefentief vervangen. Een flinke dag sleutelen bij temperaturen van ver boven de 30 graden, ik geef het ze te doen.

 

Ikzelf geniet van deze dag door relaxt uitgebreid te douchen, een rondje door het grote bivak te lopen en in de middag onder de tent het roadbook voor morgen voor te bereiden.

 

Het stelt vandaag weinig voor vergeleken bij het werk wat door ons assistentieteam wordt verzet. In de Dakar zie je beelden en gezichten van de rijders. Veelal de piloten, soms de navigatoren. Maar vandaag is het de dag van ons topteam achter de schermen, Mike, Thomas, Ton, Jochem en Marcel, onze onzichtbare helden.


 

De roepende in de woestijn...

 

Zand. Veel zand. Dat stond er voor de gesplitste etappe van Salta naar Belen op het programma.

 

Het eerste deel veelal door Western-achtige omgevingen. Stof, cactussen zo hoog als een flinke truck, uitgesleten rivierbeddingen, prachtig. Een jaar of 14 geleden heb ik hier nog een keer een mountainbike trip gemaakt, bij Cafayate in de buurt. Grappig idee dat ik nu met een flink hogere snelheid over wellicht dezelfde paden scheur.

 

Deel 2 van de special stage stond in het teken van rivierbeddingen en met stugge bosjes begroeide miniduintjes. Met ongelooflijk zacht en diep zand....

 

Het is bij de tweede keer dat we vast komen te zitten dat we een kapitale fout maken. Ik stap een paar meter van de auto weg om het pad te bekijken waar we het beste langs kunnen. Kort overleg over "daar en daar te rijden", "en dan gas erop en eruit", zeg ik tegen Eelco. Met "eruit" bedoel ik uit het mulle zand tot een plat plekje met wat hardere ondergrond, ergens een meter of 20 verderop. Met "eruit" begrijpt Eelco in een keer door uit de duintjes, 500 meter verderop. Miscommunicatie, zo blijkt later als ik Eelco na de bedwongen passage nog een kuil en top zie nemen, waarna hij uit het zicht verdwijnt...

 

Roepen heeft geen zin, ik ga er met volle bepakking achteraan lopen, zoveel mogelijk op de toppen om te zien waar hij is. Top 1, geen Eelco. Top 2, geen Eelco. Top 3 tot en met 6, geen Eelco te zien. Je raakt elkaar snel kwijt in de duinen, ook al zijn ze nog geen 10 meter hoog...

 

Uiteraard vervloek ik de hele boel bij elkaar, maar begin me ook wat zorgen te maken. Ik heb niks bij me. Geen lamp, telefoon, niks. En het begint toch al te schemeren....

 

Achter mij hoor ik een vrachtwagen door de duinen ploeteren en ik haast me naar het meest waarschijnlijke spoor dat ze zullen nemen. Als ze eenmaal over de top komen die hun naar het dalletje brengt waar ik sta, begin ik met twee armen te zwaaien. Als ze stoppen kijken ze me verbaasd aan. "Ik ben mijn piloot en auto kwijt", zeg ik in het Frans. "Eh, wat zeg je? Je piloot kwijt?"

 

In al hun 10+ jaren dakar hebben ze dit nog nooit meegemaakt, vertellen ze me als ik moeizaam bij hun in de truck stap. Via de Iritrack bellen we met de organisatie in Frankrijk. Ik leg de situatie uit, en zij reageren al even verbaasd. Maar helpen me wel door aan te geven dat onze auto een 400 meter verderop stil staat. Ze drukken me op het hart dat ik in de truck mee moet rijden die kant op en ook mijn nieuwe truckvrienden staan er op dat ik met hun meerij. Er wordt niet in je eentje gelopen in de duinen.


 

Einde Dakar 2016 voor team 408...

 

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit bericht met tranen in mijn ogen opschrijf. Etappe 9 van Le Dakar 2016, Belen-Belen, is helaas een maatje te groot voor ons gebleken.

 

We kenden een superstart! Waar iedereen na 3 km de duinen in overal al vast kwam te zitten, vlogen we er door. Surfen door de sporen, tussen en over rauwe struiken door. Maar vanaf een kilometer of 25 begon voor ons de ellende. Binnen 5 km 4 keer vast gestaan. Telkens wel een sleepie gehad, maar het is dodelijk vermoeiend. Uit de auto, kabel pakken, naar vrachtwagens rennen, spullen weer opruimen, auto inklimmen. Het lijkt niet veel, maar met temperaturen van bijna 50 graden en enkeldiep zacht zand is het simpelweg zwaar.

 

Een discussie over het wel of net niet nog 20 meter de duin op proberen te gaan voor een waypoint gaf al aan dat we het beide zwaar hadden. Eelco en ik hebben nooit een discussie in de auto namelijk, en werden nu allebei prikkelbaar. Daarna ging het eigenlijk wel weer. Een lekker tempo'tje door de rivierbedding, best ok. Maar als ik op mijn horloge kijk zie ik dat we over de eerste 70km ruim 2,5 uur hebben gedaan. En we moeten nog 215 zware kilometers. En dan, de bottleneck voor vele teams. Een op zich prachtige meanderende passage tussen twee hoge zandduinen. Geweldig om te rijden, het is net een achtbaan. Maar we komen 2 keer goed vast te zitten en tot overmaat van ramp blijkt onze waterkoelingsfan het niet meer te doen. De motor wordt loeiheet.

 

We rijden toch door, geen andere keuze. Tot we ergens op de slingeringen een klein campementje tegenkomen. Van andere Dakarteams welteverstaan. Een stuk of 6 auto's en 2 vrachtwagens. Iedereen zit er even doorheen hier. En wij horen daarbij.

De auto uitstappend zien we de schade pas echt. De radiateur is overkookt, al het water is er uit. Het lijkt einde Dakar als Eelco denkt dat ook alle olie eruit is geklapt, maar dit blijkt gelukkig niet zo te zijn.

 

Even rustig nadenken. Ik rommel wat in de auto, maar merk dat Eelco wazig wordt. Hij gaat onder een van de schaarse bomen liggen en valt direct in slaap. Hij is op. Te heet, te veel, te extreem. Ik geef echter nog niet op. Onze 5 liter reservewater giet ik in de radiateur die er direct op los borrelt. Ik ga aan de slag met het koelsysteem en creeer een bypass direct van de accu naar de ventilatoren. Het werkt, maar niet echt. Want ze kunnen niet de hele tijd aanstaan, dan branden de draden door. Het blijft dus een knutseloplossing.

 

En de route? Niemand van de hier gestrande auto's lijkt te weten waar je heen moet. Ergens moeten we de canyon uit, maar ook ik weet niet meer waar. Het heldere denken wordt bij mij ook een stuk minder en ik kan de logica van het roadbook niet meer zien.

Erger nog is het dat het met Eelco echt niet top gaat. Hij voelt zich beroerd, enigzins bevangen door de hitte en heeft lichte uitdrogingsverschijnselen.

 

Ik hoor van een ander team dat de etappe na CP2 door de organisatie geneutraliseerd is. Ik kijk in mijn roadbook en zie dat dat een onhaalbaar doel is voor ons vandaag. Nog 70km rivierbedding en zware duinen. Dat gaan we niet halen. Een zwaar besluit nemen we samen, we gaan voor de kortste route naar het bivak. Maar met slechts 3 km verder gereden te zijn lijkt ook dit niet realistisch. De motortemperatuur schiet binnen enkele minuten weer naar veels te hoge temperaturen. Het gaat hem niet worden. Ik zet de auto stil en bel de organisatie via de Iritrack. We geven onze problemen aan, ze gaan hulp sturen.

 

En daar zit ik dan. Eelco is een tiental meter verderop on de schaduw van een boom gaan liggen. Ik had niet gedacht mezelf in een triest maar herkenbaar Dakarplaatje terug te vinden. Zittend tegen een achterwiel in de schaduwkant van de auto staar ik verdrietig voor me uit. Dakar 2016 gaan we niet finishen. Het besef is hard, maar het is niet anders...

 

Na 20 minuten hoor ik in de verte een helicopter aankomen. Hij draait 2 rondjes boven ons en land 80 meter verder. Onze taxi. We worden terug naar het bivak gevlogen, de auto moeten we later nog op zien te halen, krijgen we te horen. Alvorens richting bivak te gaan vliegt hij nog een rondje om de auto, die eenzaam en verlaten in de canyon staat. Pas nu valt het grote niets eromheen goed op. Met Eelco gaat het inmiddels fysiek weer een stuk beter nadat we in de helicopter veel water hebben kunnen drinken. Het was nodig.

 

Eenmaal geland in het bivak komt het besef pas echt. Dakar 2016 gaan we niet finishen, we zijn uit de rally. Met een brok in mijn keel lopen we naar ons team en vertellen ons verhaal. Teleurstelling alom...


 

The day after

 

Om 5.30 gaat de wekker. Als ik mijn tent openrits zie ik dat het nog volledig donker is. En het miezert. Flink. Maar ik sta toch op, ook al verwachten ze ons niet meer aan de start.

Dat kan ook niet, onze auto staat nog op de track waar we hem gister noodgedwongen achter hebben moeten laten. En die gaan we nu ophalen.

 

Om kwart over zes rijden we in de landcruiser van Rallymaniacs de grote brug over, de droge rivierbedding in. In het half schemerdonker moeten we zo'n 30 kilometer rijden. Over de track die we gister ook hebben gedaan, op zoek naar de laatste plek waar wij nog deelnemers aan de Dakar-rally waren.

 

Eelco aan het stuur, ik aan de navigatie met telefoontripmeter en horlogekompas. En twee monteurs mee achterin. De sporen zijn goed zichtbaar in het licht van onze koplampen, het zoeken naar de ingang van de slingerende canyon gaat eigenlijk erg makkelijk.

Maar dan, Eelco en ik zijn enigszins bezorgd over die canyon. Gisteren was het zand zo zacht en diep, droge blubber eigenlijk. Waar we met onze rallyauto maar zeer moeizaam doorheen kwamen. En dan nu met een minder krachtige en minder geprepareerde Landcruiser, het zal een flinke uitdaging worden.

 

Niets is minder waar blijkt na de eerste 20 meter al. Een groter verschil in zand-eigenschappen kun je niet verzinnen. Het zelfde zand waar we gisteren met zeer grote moeite doorheen kwamen lijkt nu meer op een gravelpad, zo stevig. We rijden er zonder enige probleem doorheen. De diepe sporen van gisteren zijn door de regen nagenoeg verdwenen. De zachtheid en bijna vloeibaarheid is door het temperatuursverschil van ruim 35 graden ten opzichte van gistermiddag volledig veranderd in stevigheid en stabiliteit. Het is nu gewoon Noordzeestrand-zand zo lijkt het, waar je uitstekend overheen komt met een flinke 4x4.

 

Het maakt me eigenlijk een beetje verdrietig. Net op het verkeerde moment een extreme temperatuursdag. Het is niet anders. Triest is de aanblik als we even later bij onze auto komen. Hij staat er nog exact zoals gisteren achtergelaten, moederziel alleen in de vallei.

De monteurs gaan met de koeling aan de slag en binnen 15 minuten hebben ze de boel weer werkend. Net als ik gistermiddag met een bypass rechtstreeks naar de accu gemaakt, maar dan solide en compleet. Echt werkend. Het verschil tussen een frisse echte monteur en een vermoeide en verhitte navigator die slechts een beetje handig is....

 

De rit terug door de canyon en rivierbedding is nog makkelijker dan de heenweg, het is inmiddels volledig licht geworden. Een dikke 40 minuten later staan we dan ook rond half 9 weer met onze auto in het bivak, een vreemde gewaarwording eigenlijk.


 

Los Turistos 408

 

En daar gaan we dan. Vanuit het bivak La Rioja naar San Juan. Zonder rallyoveralls, zonder helmen en zonder geprepareerd roadbook. Gewoon in korte broek, t-shirtje aan, zonnebrilletje op en rijden maar. 475km assistentie-route. Uiteraard met een dubbel gevoel, maar op zich wel genietend van de de prachtige omgeving. Valleien, bergtoppen, kleine dorpjes, grote vlakten, alles komt voorbij, net als in de rally. Maar dan een stuk relaxter.

 

We hebben geen haast, stoppen op een prachtige "kodak-spot" met een geweldig uitzicht over een grote canyon. Even later zien we per toeval de startlocatie van de etappe van vandaag. En we gaan toch even kijken.

 

We komen nog een paar bekende teams tegen met wie we de afgelopen dagen vaak samen opreden. Allen zijn teleurgesteld dat we eruit zijn en drukken ons stevig de hand. Een team uit Colombia, Engelsen, 2 Nederlandse trucks, we zien ze allemaal gasgeven bij de startlijn en vertrekken, een grote stofwolk achterlatend. Wij rijden niet achter ze aan en dat voelt hard, heel hard.

 

Met de starters maken we nog een praatje, jongens die ik uiteraard nog ken van vorig jaar. Ook zij vinden het jammer. Hoewel ze elke dag natuurlijk minder deelnemers mogen wegsturen de etappe op. Ze zijn het gewend, maar uit hun handdrukken spreekt iets persoonlijks.

 

Stilzwijgend lopen Eelco en ik terug naar onze auto, stappen in en draaien het asfalt op in plaats van het gravel. Dan maar weer de, overigens zeer prachtige, toeristische route vervolgen. Bij het binnenrijden van San Juan maakt het allemaal niet uit voor het weer in zeer grote getale aanwezige publiek. Streep door je nummer of niet, je blijft hun held. En dat geeft een mooi gevoel. Handtekeningen, foto's, high-fives, alles is en voelt als vanouds, mooi!


 

Oranje boven

 

Een stuk relaxter rijden we van San Juan naar Vila Carlos Paz. Hoewel hier en daar wat saai door de lange rechte halen van soms wel een kilometer of 80, blijft het rijden in dit landschap prachtig. Vandaag gaan we nog even naar de start van de truck-etappe, leuk om onze Hollandse Helden aan te kunnen moedigen. Iets wat zeer gewaardeerd wordt, blijkt uit het enthousiast zwaaien van de mannen in de cabine en het lawaai dat ze hun claxons laten maken als ze ons op 300 meter na de start vol in het stof voorbij blazen.

 

Op de verdere rit naar het bivak wordt het landschap steeds groener, de omgeving steeds rijker. Flinke huizen met zwembaden, toeristische voorzieningen en een mooi riviertje waar honderden mensen verkoeling in zoeken. Het is toerist-hoogseizoen, het gebied straalt energieke gezelligheid uit en overal worden we nog steeds toegejuicht en hartelijk uitgezwaaid.

 

Ondertussen een berichtje van mijn liefje Cynthia die vanochtend is aangekomen op Buenos Aires en nu met een huurauto samen met Will Schouten de 675km onderweg zijn naar ons bivak. Ze hebben er nog maar 245 te gaan, tegen 21.00 uur hopen ze aan te komen. En even iets voor die tijd kan ik mijn lief weer in mijn armen sluiten. Helaas niet op de finish van de laatste special zoals bedacht, de blijdschap is er echter niet minder om.

 

Geweldig om haar enigszins het Dakarleven te kunnen laten zien. Het bivak, de organanisatie, de indrukwekkende voertuigen en hun nog indrukwekkendere hoeveelheden, het is mooi om dat te kunnen delen. De volgende dag staan er weer een hoop asfalt op de planning. Onderweg naar Rosario, een stuk van zo'n 450 kilometer. De finish van de special slaan we over - dat zouden nog 350 extra kms zijn, we gaan rechtstreeks naar de podiumfinish in Rosario zelf waar we als team VIP-kaarten voor hebben gekregen. Een zuur moment dat we er zelf niet staan, desalniettemin een geweldige ontlading van emoties om mee te mogen maken van dichtbij.

 

Tenminste, als Will en Cynthia door mogen rijden. Bij een van de vele politiecontroles kunnen wij gewoon doorrijden, maar zien we in onze spiegel dat zij gemaand worden om op de vluchtstrook te stoppen. Ook wij stoppen direct en kijken wat er gebeurd. Na een paar minuten 50 meter voor hun gestaan te hebben zonder dat er schot in de zaak lijkt te zitten, stap ik toch maar uit. Ze krijgen een bekeuring voor het niet aanhebben van hun verlichting, vertelt Cynthia me met een boos gezicht. Wat een onzin.

 

Ik loop naar beide heren, schud hun de hand en vraag wat het probleem is. De verlichting inderdaad. Ik leg uit dat ze hier net een dag zijn en dat het in Nederland niet verplicht is om met licht te rijden. Ze wisten het niet, vertel ik met verontschuldigende gebaren. De grootste van de twee kijkt me aan, kijkt naar onze rally auto, weer naar mij en zegt: "Nice t-shirt". Een minuut later rijden we weer met de twee auto's verder, uitgezwaaid door de agenten met beide een mooi oranje eb-Rallyteam t-shirt in de hand...


 

El Podio

 

De pijnlijke splitsing komt als we Rosario binnen rijden. Een groot bord naast de snelweg geeft het aan. Podium, rechtdoor. Assistentie, rechtsaf. Op het laatste moment draait Eelco met tegenzin naar rechts, op weg naar het bivak waar we de safety-equipment moeten inleveren.

 

Dat gaat allemaal soepel en een klein uurtje later rijden we achterin bij Will en Cynthia alsnog richting het centrum, waar de finishers groots gehuldigd gaan worden. Het is een kleine troost, of misschien juist wel niet, dat we wel in het VIP-gedeelte bij het podium mogen staan. We kunnen het letterlijk aanraken.

 

Bijna al onze Nederlandse Dakarvrienden rijden 1 voor 1 over of langs (de vrachtwagens) het podium. Naast ons zijn er nog 5 Nederlandse auto danwel truckteams uitgevallen, we zijn echt niet de enige. Maar het voelt wel even zo als je de rest wel de medaille omgehangen ziet worden. Toch zijn we blij voor ze. We weten wat voor prestatie het is om daar te mogen staan. Ik vind het knap.

 

Na hun moment of fame komen alle teams ook naar het VIP gedeelte, het wordt dan ook steeds gezelliger. Felicitaties, podiumfoto's en selfies, alles komt voorbij. Bijna aan het eind zie ik mijn woestein-redders nog met de truck aankomen met wie ik 400 meter door de duinen ben meegereden op zoek naar onze auto en Eelco. Ze herkennen me in eerste instantie niet. "Je suis le pilot perdu!" Äh oui, c'est toi!" En lachend vallen we mekaar in de armen, je had er bij geweest moeten zijn denk ik, maar het is een verhaal om nooit te vergeten.

 

Als de rust is terug gekeerd en het nog een tijdje wachten is op de laatste deelnemers die nog onderweg zijn, loop ik zelf het podium op. Ik geef Xavier Gavory - chef Competitor Relations en vorig jaar verantwoordelijk voor het feit dat ik bij de crew kon werken - een ferme handdruk. "A l'annee prochaine?", vraagt hij. "J'esperre que oui... Hasta la proxima!"


 

Op naar huis

 

Voor het allerlaatste moment hebben we contact met de Zuid Amerikaanse bodem. Direct na take-off draaien we in Noord-Westelijke richting, op naar Parijs.

 

Het zijn drie wonderlijke weken geweest. Letterlijk en figuurlijk met hoogte- en dieptepunten. Gravel en zand. Koude en vooral hitte. Blijdschap en verdriet. We hebben het allemaal mee mogen maken. Als ik voor mezelf spreek, en ik hoop dat dit ook geldt voor de rest van het team, overheersen duidelijk de mooie momenten. Ondanks de teleurstelling van het niet halen van de finish, is er het besef van het bereiken van iets prachtigs. En deze prestatie wordt weerspiegeld in het geweldige ontvangst dat we krijgen van het thuisfront, als we een uur of 17 na take-off vanuit Buenos Aires via een tussenstop in Parijs weer voet op Nederlandse bodem zetten...

 

We worden groots onthaald door vrienden, kennissen en natuurlijk familie. Superfijn om alle dierbaren weer te zien en in de armen te kunnen sluiten. En ook gewoon weer lekker om op Nederlandse bodem te zijn.

 

Dakar 2016 was een avontuur om nooit meer te vergeten. Fantastisch, met dieptepunten, maar ook zeker vele hoogtepunten... Het zal een vervolg gaan krijgen dat is zeker. Hoewel een droom van ons realiteit is geworden, is Dakar uiteraard nog niet "af". Het podium lonkt.

 

Net zoals de woestijn altijd zal doen voor ons...